تأخير انداخت تا روز رستاخيز به واسطهء آن رحمت ها بندگان خودش را مورد رحمت قرار دهد . » رحمانيت و رحيميت حق تعالى در نظر عارف بزرگوار حاج ميرزا جواد ملكى ( قدس سره ) يكى از بزرگان اصحاب سلوك و معرفت ( رضى اللّه تعالى عنه ) در كتاب اسرار الصلاة در تفسير سورهء فاتحه پس از آنكه اين روايت نبوى را نقل مىكند ، چنين مى گويد : « پس اطلاق رحمن و رحيم به خداى تعالى بدان اعتبار است كه خالق رحمت رحمانيه و رحيميه است به اعتبار آنكه اين رحمت با آن حضرت قائم است به طور قيام صدور نه قيام حلول . پس رحمت رحمانيهء أو عبارت است از افاضهء وجود كه منبسط در همهء مخلوقات است ، و بنا بر اين خود ايجاد عبارت است از رحمانيت أو ، و موجودات رحمت أو هستند . و رحمت رحيميهء خدا عبارت است از افاضهء هدايت و كمال به بندگان مؤمنش در دنيا ، و پاداش و ثواب در آخرت . پس ايجاد خدا همه را چه نيكوكار و چه بدكردار شامل است - تا آنكه مى گويد - پس آن كه به عالم از اين جهت نگاه مىكند كه به ايجاد حق تعالى قائم است ، گويى به رحمانيت حق نگاه كرده و گويى در خارج بجز رحمن و رحمت أو چيزى نمى بيند . و آن كه به عالم از آن جهت نگاه مىكند كه خداوند آن را ايجاد كرده ( و ايجاد را مى بيند نه موجود را ) گويى بجز رحمن چيزى را نديده است » . ( پايان كلام آن بزرگ كه جايگاهش در بهشت برين برتر باد )